BalanC Blog

‘6 misverstanden over eetstoornissen’

Naast dat ik op mijn site meer weer delen over hoe het gaat met mij. Wil ik ook graag meer informatie delen over eetstoornissen in het algemeen. Om andere die hier mee kampen, of naasten te helpen en te informeren. Voor mijn gevoel is het beeld wat men heeft op eetstoornissen, niet kloppend met de werkelijkheid. Ik schrijf deze misverstanden vanuit mijn eigen ervaring. Ik heb geen onderzoek gedaan, maar heb veel gesprekken gehad met medecliënten in verschillende opnames. Daarnaast had ik vroeger zelf ook een oordeel over eetstoornissen. Maar wanneer je ziek wordt en een diagnose als Anorexia krijgt. Besef je dat wat je ooit verteld is, veel te vlak is en niet helemaal klopt. Daarom vandaag zes misverstanden over eetstoornissen.

‘Je moet dun zijn voor een eetstoornis’
Elke eetstoornis (maakt niet uit welke) is een psychische aandoening. Het is een mentale ziekte die bij sommige fysiek zichtbaar wordt. We kennen bijna allemaal dat plaatje van een dun meisje voor de spiegel, waarin haar reflectie er echter veel voller uitziet. Het klopt zeker dat je lichaamsbeeld veranderd als je een eetstoornis hebt maar de ernst van een eetstoornis wordt niet bepaald door hoe iemand er fysiek uitziet. De ernst zit hem in het dwangmatige, controle en focus op wat er allemaal niet goed is. Iemand die een gezond gewicht heeft, kan mentaal veel meer strijd hebben dan iemand die dat niet heeft. Eigenlijk is het altijd het geval: ‘Don’t judge a book by its cover’.

‘Mensen met een eetstoornis houden niet van eten’
Dit is een ‘grappige’ gedachte die ik wel eens hoor. Ik houd juist onwijs van eten, ik heb alleen een angst ontwikkeld voor bepaalde producten. Een angst voor aankomen, en dan voornamelijk voor de mentale gevolgen die daarbij komen kijken. Die angsten heb ik ontwikkeld omdat de angst voor bijvoorbeeld een banaan, veel overzichtelijker en controleerbaarder is dan mijn andere angsten. Tevens, zie je juist vaak dat doordat mensen met een eetstoornis vaak heel erg streng zijn voor zichzelf, dat ze zich ontzien van het eten juist omdat ze dat lekker vinden, maar zijn er de gestoorde gedachtes dat ze het niet verdienen. 

‘Klinieken maken mensen met eetstoornissen zieker’
Ik lees of hoor soms verhalen van andere mensen die hersteld zijn of herstellende zijn van eetstoornissen, die benoemen dat de kliniek hun zieker heeft gemaakt. Dat er een ‘strijd’ was tussen cliënten over wie de ‘beste eetstoornis’ heeft. Ik kan mij ergens voorstellen, dat in de jeugdpsychiatrie dit het geval zou kunnen zijn. Kinderen willen soms zelf niet herstellen van een eetstoornis, maar het zijn hun ouders die hun naar de dokter sturen. Ik heb zelf alleen ervaring in de volwassenpsychiatrie. Maar heb in mijn opnames nooit het gevoel gehad alsof er een strijd was. Als je echt voor herstel kiest, kom je niet in aanraking met het delen van tips over hoe je je eetstoornis kan behouden. De meeste opnames zijn niet onder dwang. Dus de gezonde jij wilt herstellen en gaat daar ook voor. Persoonlijk heb ik juist heel veel gehad aan de kliniek. Ten eerste omdat je je controle even los kan laten, en het horen van andere verhalen hielp mij juist om te beseffen dat ik niet ‘gek’ was. Maar dat mijn gedrag en gedachtes hoorde bij een ernstige ziekte. Het hielp mij om mijn bagatelliserende kijk te veranderen, en te beseffen dat ik moest herstellen.

‘Alleen jonge meiden ontwikkelen een eetstoornis’
Misverstand, en hoe! Net zoals elke stoornis of ziekte, wordt er niet geprofileerd binnen eetstoornissen. Zowel mannen als vrouwen kunnen een eetstoornis ontwikkelen, en ook kan een eetstoornis zich uitten in alle levensfases. Het is misschien zo, dat de meeste bekende gevallen jonge meiden zijn maar misschien is dat juist doordat er ooit zo’n taboe en verkeerd ‘stereotype’ is geschetst. Hierdoor zo het zomaar kunnen zijn, dat mensen die hierbuiten vallen niet de hulp zoeken óf zelfs niet de juiste diagnose krijgen. 

‘Mensen met een eetstoornis eten soms dagen niet’
Deze kan ik voornamelijk uit mijn eigen ervaring tegenpreken. Ik heb in mijn leven, nog nooit een hele dag niks gegeten. Ik heb zeker dagen gehad waarin ik maar een minimale hoeveelheid at, om controle op mijn gewicht, lijf en emoties uit te oefenen. Maar niks eten heb ik nooit gedaan. Ik heb vaak dagen dat ik zoveel spanning heb, dat eten niet lukt maar probeerde altijd wel iets te eten. Er zijn misschien mensen die dit anders ervaren. Ik hoop gewoon dat mensen niet pas hulp gaan zoeken als ze denken dat het nog ‘oké’ gaat, omdat ze nog wel iets eten. Het gaat om de gedachtes en strijd in je hoofd, en het onderdrukken van emoties, angsten of verdriet. Een eetstoornis kan ook zeker ontstaan door een doorgeslagen afvalpoging, maar vaak begint ook dat uit onvrede over wie je bent, of onvrede in andere levensgebieden. Ervaart iemand last van de strijd en gedachtes, is er genoeg rede om hulp te zoeken. Het gewicht of het (niet)eten bepaald niet de ernst. 

‘Je bent nooit ziek genoeg’
Het misverstand hier, zit hem in hoe fout deze gedachte is. Ik herken het. Ik hoor het en lees het vaak bij andere. Een gedachte die leidt tot obsessief gedrag, dat je denkt (of het eetstoornis stuk in jou) dat je niet ziek bent, dat je zieker moet zijn, dat het wel meevalt, dat je eerst iets zieker moet worden voor je hulp zou mogen krijgen. In een eerder geschreven blog: ‘het gaat goed’ heb ik hier al iets over benoemd. Het enige wat ik hier nu over wil zeggen is dat wanneer de gedachte door je hoofd gaat: ‘ik ben niet ziek genoeg‘. Ben je zeker ziek genoeg. Het is het taboe en de angst wat heerst op psychische ziektes die deze gedachtes versterkt. Maar vul eens een lichamelijke aandoening in, op de plaatst van de mentale ziekte. Ik heb nog nooit iemand gehoord met een gebroken been, die zegt. ‘Oh, maar ik heb nog maar één breuk, dus ik heb geen hulp nodig. Die ander heeft het veel erger dan ik. Ik verdien de hulp en behandeling niet.’ Iedereen verdiend hulp en steun. Ook al heb je maar 1% last van de gedachtes en alles wat daarbij komt kijken. 

Ik zou nog veel meer dingen op kunnen noemen. Ik wil ook meer vertellen om taboes te doorbreken, en misverstanden uit de wereld te helpen dus zal hier zeker meer over schrijven. Als je vragen hebt, hoor ik dat graag hieronder in de comments!

Liefs,
Charlie 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *