BalanC Blog

‘Anorexia? Jij?’

Deze week is het NEDAW (national eating disorder awarness week) een week in Amerika waarin het doel is om eetstoornissen onder de aandacht te brengen door het publiek voor te lichten en een boodschap van hoop te verspreiden. In Nederland is er geen week zoals dit, maar daarom geen rede om hier niet even bij stil te staan en voor mij een extra mooi moment om iets meer te delen over mijzelf.

Er zijn vele soorten eetstoornissen. De meest bekende zijn Anorexia Nervosa en Boulimia Nervosa, maar in Nederland lijden de meeste mensen aan Binge Eating Disorder. Omdat ik zelf Anorexia Nervosa heb, (hopelijk snel had) is dat de eetstoornis waar ik nu meer op in ga. In een volgend blog, zal ik wat meer vertellen over de verschillende soorten en wat welke eetstoornis inhoudt. 

Anorexia nervosa, dat is toch iets wat meisjes van 15/16 jaar hebben? Uitgemergelde meisjes die zichzelf te dik vinden en niet eten? Dunne meisjes die doorgaan tot ze uitgemergeld zijn en dat zelf niet meer zien? Het ‘typische’ beeld dat ooit is geschetst van een ziekte die zoveel meer is dan dat. Want ja, 1. het is echt een ziekte, en 2. Het gaat eigenlijk helemaal niet om eten of om dun willen zijn. Het gaat om zoveel meer…

Niet toegeven, vermijden, verbergen en bagatelliseren. Dingen die ik al een aantal jaar doe. Ik kon het woord anorexia niet eens uitspreken. Maar op een bepaald moment zijn dingen niet meer weg te lachen, de schijn en de leugen zijn niet meer vol te houden, ook al heb je geen ondergewicht, de eetstoornis wordt zichtbaar. Want als je je baan, je relatie, en contact met al je naasten verliest omdat iets in jou alles overneemt, is het niet meer draagbaar. Dan ben je constant aan het overleven in plaats van aan het leven.

Een documentaire titel zei al ooit: Emma wil leven. Nou, Charlie wil ook leven. Echter is die zin ook plausibel, want er zijn ook genoeg dagen geweest dat ik niet meer wilde leven. Er zijn dagen dat ik het leven niet meer aan kan. Dat ik denk: ‘Wie zal mij missen? Wat maakt het uit?’ Dagen dat de eetstoornis zo sterk is, of de pijn van de PTSS zo groot, dat het niet te doen is. Dat ik alleen nog maar het idee heb ‘ik kan deze pijnen niet meer aan’. Het is te veel, het is ondragelijk. Maar nee, ik wil vechten, IK WIL LEVEN. Dus doorgaan, strijden en niet opgeven.

Zoals ik al kort beschreef, gaat een eetstoornis (als anorexia) niet om dun willen zijn of om niet willen eten. De meeste mensen met een eetstoornis houden namelijk juist van eten, koken en wat daarbij komt kijken. Voor mij gaat het om niet willen voelen, willen verdwijnen van de pijnen, van de mislukkingen en het verlies.

Want als het enige wat goed gaat afvallen is, en als dat ook nog eens helpt de pijn te verdoven, is het de juiste keuze op dat moment om toch nog iets af te vallen. Om die extra kilometers te rennen, om dat ontbijt toch weer over te slaan om toch voor dat magerste gerecht te kiezen, om jezelf weer in de spiegel aan te kijken en alleen de lelijkheid te zien, om weer die weegschaal erbij te pakken om te controleren of je al resultaat hebt. Of de controle nog steeds van jou is. Maar op een moment, en dat sluipt erin, is het geen controle meer. Dan is het verliezen in pijn, angst en verdriet.

Je wilt wel anders, je wilt heel graag beter worden, je wilt vechten tegen het verdriet maar die rot eetstoornis trekt en trekt harder. Het is niet gewoon een extra boterham eten. Of gewoon stoppen met sporten. Gewoon de knop om zetten is ook geen optie. Het is ook zeker geen keuze om een eetstoornis te hebben. Het overkomt je, net zoals elke andere ziekte. Je hoeft niet te dun te zijn, je hoeft niet te dik te zijn. Een eetstoornis heeft geen uiterlijk en discrimineert niet. Jong of oud, vrouw of man. Het kan iedereen overkomen.

Het is een psychische ziekte die zich afspeelt in je hoofd en binnen de psychische stoornissen, is Anorexia de meest dodelijke. Hulp zoeken, is dus zeker niet overbodig! Voor mijzelf was dit een hele uitdaging om te geloven, om te begrijpen en om in te zien. Ik koos niet voor de eetstoornis, maar ik kan wel kiezen voor herstel. Ik kan kiezen om voor het leven te gaan, om alles er uit te halen wat ik wil. Er zullen dagen zijn dat dat soepel gaat, en dagen zijn dat dat minder gaat. Hoe dan ook, het is krachtig en sterk als je wilt herstellen en daarvoor hulp durft te vragen. Daar ben ik zelf dan ook trots op. Ik blijf het aangaan.

Ken jij iemand, of ben je zelf aan het vechten? Ga erover in gesprek, zoek de hulp. Wacht daar niet mee. Het is nooit overdreven en je bent nooit te veel. Als je denkt dat je pols is gebroken zonder dat je dat ziet, ga je ook naar de dokter om een foto te laten maken. Je gaat niet pas als je bot zodanig gebroken is, dat hij uit je arm steekt. Je hoeft niet zieker te zijn, je hoeft niet dunner te zijn, je hoeft niet meer eetbuien te hebben. Ga er mee aan de slag, want iedereen verdient het om zich goed te voelen, blij te zijn met wie hij/zij is, en van het leven te genieten. En een ding kan ik je verzekeren. Het leven met een eetstoornis en het volgen van de regels van de eetstoornis, brengt uiteindelijk niet een leven waarin je kan genieten en vrij kan zijn.

Gun dat jezelf, wees lief voor jezelf. Je bent het waard. Wat er ook ooit is gebeurd, hoe hard het leven soms kan zijn, dat maakt jou niet minder waardevol. Dus gun jezelf de wereld, gun jezelf wat je je beste vriend of vriendin zou gunnen. Want uiteindelijk, is het heel waardevol om je eigen beste vriend te zijn.

Liefs, Charlie 

Eén reactie

  • Cuno Becking

    Charlie, respect! Mooi en goed wat je schrijft waarmee je jezelf én anderen helpt. Een soort van uit de kast komen en de bevrijding ervan ervaren. Mocht je ooit een tijdje eruit willen dan kan je naar Italië komen om uit te rusten en te wandelen of naar zee te gaan. Liefs, Cuno xxx

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *