BalanC Blog

‘Blij zijn met de tranen’

Jarenlang heb ik niet echt kunnen huilen, soms wel maar ook heel vaak niet. Dat ik aan tafel zat met mijn beste vriendinnen, bang om mij te verliezen. Het zien van hun verdriet en pijn om mij in zoveel angst te zien leven. Terwijl zij verdriet toonde, was ik alleen maar aan het bagatelliseren en zei ik dat het allemaal wel meeviel. Dit waren momenten die niet eens over eten gingen, maar mij wel motiveerde om de eetstoornis los te willen laten. Ik wilde niet een harteloos en gevoelloos mens zijn. In tegendeel, ik ben een heel emotioneel mens en vind dat eigenlijk ook heel mooi. 

Dit jaar is voor mij een stijgende lijn geweest met groei en blijdschap. Het ging van goed naar beter. Van heel goed naar ‘perfect’. Maar zoals ik altijd zeg tegen anderen en cliënten, dat je voor het leven moet gaan in plaats van herstel. Omdat je dan alle emoties die er zijn kan voelen, voel ik nu soms dingen die ik toch liever niet wil voelen. Ik ben volop aan het leven waardoor een teleurstelling een logische gebeurtenis is. Ik heb geleerd te voelen en dat kwetsbaar zijn sterk is, maar dat dat soms ook erg verdrietig is. Tegenslagen horen bij het leven. Ze zijn er om ons te leren, te waarderen en te beseffen dat geluk een cadeau is. Dat succes iets is om voor te werken en dan te vieren en te omarmen. 

Ik heb de afgelopen week bijna elke dag gehuild. Gehuild omdat ik in de afgelopen maanden ook gevoelens heb ontwikkeld voor iemand anders. Een jongen. Dat ik mijzelf weer open heb gesteld voor een man en voor die gevoelens, voor lichamelijk contact was iets waar ik nog steeds heel trots op ben. We hebben momenteel een soort pauze. Een pauze om te voelen wat we nou echt voor elkaar voelen en wat we willen met ons samen zijn. De kwetsbaarheid die we beide tonen is zo waardevol, maar doet ergens ook pijn. 

Ik merk dat ik bijna automatisch mijn eetlust verlies. Iets waar mensen zonder eetstoornis(verleden) ook last van hebben als ze zich niet helemaal happy voelen. Zeker als het gaat op het gebied van liefdesverdriet is dit een herkenbaar symptoom. Ik weet alleen zelf dat ik ervoor moet waken dat ik daar niet naar luister, dat ik het geen ruimte geef. Dat je die gevoelens en gedachten hebt is niet meteen een terugval, het is niet direct een set-back. Het is iets om bij stil te staan, maar niet iets om naar te handelen.

Extra goed voor mijzelf zorgen, extra lief zijn voor mijn lijf en geest. Dat is wat ik nu doe, en wat mij ook helpt om te blijven staan maar ook het verdriet te omarmen. Ik ben dankbaar dat ik huil, dankbaar dat ik verdriet voel. Tuurlijk zou ik het liefst elke dag staan springen en mij gelukkig voelen, maar het feit dat ik de golven van alle emoties toelaat is mij zoveel meer waard, ook al doet dat soms pijn. Dat ik mij openstel en kwetsbaar ben is misschien wel een groter teken dat het goed met mij gaat dan dat ik alleen maar in de trein zit van succes en blijdschap.

Emoties komen en gaan. Problemen zijn gebeurtenissen om oplossingen te ontdekken en groei te generen. Mijn reis van overleven naar leven heeft mij zoveel geleerd en zoveel gegeven. Ik adem weer, ik leef weer, ik slaap weer, ik geniet weer, ik voel weer en ik huil weer. Echte tranen, echte emoties. Hoe lastig en moeilijk ze soms ook zijn, ze zijn voor mij een teken dat ik leef en dat ik voel. 

Liefs,
Charlie