BalanC Blog

‘Helen is delen’

Waar te beginnen, is de vraag die ik mezelf vaak heb gesteld toen ik voor de 10e keer (misschien wel meer) begon aan het uittikken van dit blog. Een blog met dingen die ik liever nooit zou wil delen. Dingen over gebeurtenissen die ik liever ontken, vergeet of wegdruk. Aan de andere kant, zijn het dingen die ik ‘moet’ vertellen omdat het dingen zijn waar ik veel last van heb. Waar ik angstig door ben, waardoor ik mij bijna nooit veilig voel, waardoor ik slecht slaap en waarin de Anorexia een fijne tegenpool en een houvast is in mijn leven. 

Heel eerlijk weet ik niet waar ik moet beginnen, dus begin ik bij het einde. Ik heb een posttraumatische stressstoornis (PTSS). Ik ben hiervoor in behandeling maar het is een gecompliceerde puzzel. Voor mij is PTSS nu een heel standaard fenomeen geworden, maar wellicht niet voor iedereen. Dus voor ik verder ga, een korte uitleg over wat een ‘posttraumatische stressstoornis’ is.
 
Een PTSS kan ontstaan na het meemaken van een heftige ervaring. Volgens Lentis heb je een PTSS, als het trauma niet verwerkt is. Je houdt klachten of krijgt jaren later ineens klachten. Bij ongeveer 20% van de mensen met een trauma is dit het geval. Een PTSS is een angststoornis. Voor veel mensen die mij kennen, is het misschien niet duidelijk op wat voor heftige ervaring de PTSS zich heeft ontwikkeld. Waar die nachtmerries over gaan, en wat er elke dag allemaal in mijn hoofd afspeelt, of eigenlijk wat er ooit in mijn leven heeft afgespeeld. 

Om mijn angsten aan te gaan en om te herstellen van dit alles. Om te gaan leven, is het nodig om deze herinneringen en ervaringen te gaan verwerken. En zoals de titel zegt: helen is delen. Maar waarom heb ik dat dan nooit eerder gedaan? Waarom kreeg ik pas na zoveel jaar na deze gebeurtenissen klachten? Vragen die ik mijzelf nog steeds stel. Ik ben onder andere bang om het verkeerd te doen, bang om te kwetsen, bang voor mijn eigen gevoelens en bang om de kwetsbaarheid te tonen aan andere. Bang voor de mening van andere, bang voor het onbegrip. Bang voor zoveel. Maar als je constant in angst leeft, en tegelijkertijd doet alsof je geen angst hebt, dan ga je kapot en ben je alleen maar aan het overleven.   

Ik ga niet precies delen wat ik heb meegemaakt, dat doet er ook niet toe. Maar ik heb in mijn leven te maken gehad met seksueel geweld. Die woorden op papier zetten, is al een mega stap. Ik wil namelijk niet dat het mijn identiteit wordt. Ik wil niet altijd verbonden zijn met wat ik heb meegemaakt. Maar zoals ik al eens schreef: ‘je bent niet wat je meemaakt, het waren niet jouw fouten’

Ik hoop door meer te delen over dit onderwerp, dat ik zelf kan werken aan het doorbreken van de angst en schaamte. Maar ook dat het onderwerp meer bespreekbaar wordt. Het is beladen, dat zal het ook altijd zijn. Echter helpt praten en creëert openheid meer connectie met jezelf, en de mensen om je heen . Als we hier ons nek voor blijven omdraaien, is het er niet opeens niet meer. Ik zal in komende blogs dit onderwerp meer aan het licht brengen. De duisternis eraf halen. 

Liefs,
Charlie

Heb jij zelf ooit seksueel geweld meegemaakt? Het was niet jouw schuld of fout. Praat erover, stop het niet weg. Een plek waar je altijd terecht kan is centrum seksueel geweld.