BalanC Blog

‘Het gaat goed’

Omdat ik soms niet weet wat ik met mijzelf moet, is proud2Bme een plek die ik vaker opzocht als ik met dingen zat die mijn vriendinnen niet begrijpen. Niet begrijpen omdat ze geen eetstoornis hebben, of omdat ik mij schaam voor de dingen waar ik tegenaan loop, omdat ik het zelf niet eens normaal vind of begrijp. Dus als ik ergens mee zat, was de P2B chat een onwijs fijne plek om even te kunnen ‘spuien’ zonder veroordeeld te worden. 

Een keer ging ik met een andere mind-set de chat in. Ik voelde mij juist enorm sterk, krachtig en goed. En wilde dit graag delen. Dit omdat ik soms hoop miste en nu mijn hoop graag wilde delen met andere. Ik vind persoonlijk dat het binnen ‘eetstoornisland’ lastig is om soms te zeggen als het goed gaat omdat:

a. je bent bang dat andere direct verwachten dat je beter bent als je zegt dat het goed gaat en je weer ‘meedoet’ of, 
b. je vindt (het eetstoornis stuk in jou) dat je niet ziek genoeg bent, dus goed gaan is al helemaal geen opties of,
c. het mag niet goed gaan, want je bent zo streng voor jezelf dat goed gaan nooit behaald kan worden.

Maar als we dat misschien meer tegen elkaar zeggen als het soms wel goed gaat, kunnen we dingen veranderen? Taboes doorbreken? Want je kan je soms goed voelen, ook al heb je een eetstoornis of depressie of wat dan ook. Je eetstoornis of andere problematiek is daardoor niet minder echt. En je verdient nog steeds de hulp die je nodig hebt of graag zou willen. 

Ik heb meerdere therapieën gehad voor PTSS. En ook meerdere malen in een eetstoornis kliniek om de trauma behandeling fysiek aan te kunnen, maar ik heb het altijd overleefd. En daardoor voel ik mij voor het eerst sinds jaren zoveel vrijer en lichter. Ik heb het gevoel of ik hier echt ga uitkomen. En dat voelt zo fijn. Dat geeft zoveel HOOP. 

Het idee van vieren als iets goed gaat werd versterkt door een hele mooie ervaring tijdens deze behandeling. In de eerste week was er een medeclient die zei: ‘ ik ben er volgende week niet meer bij, want ik heb mijn trauma’s zo verwerkt, dat ik door kan’. Iedereen begon te klappen, en nog drie andere cliënten zeiden hetzelfde waarop iedereen zo mooi en positief reageerde. Ik besefte mij dat ik in mijn herstel voor zowel anorexia als PTSS zo weinig beloning/succes viering zie als mensen dingen behalen. 

Medecliënten uit de kliniek (en ik ook) waren nooit echt blij met het resultaat, terwijl je wel wilt herstellen. Ik vond het een mooie les voor mijzelf, die ik ook heb gedeeld met de hoofdbehandelaar van de eetstoornis kliniek: We moeten meer vieren, blij zijn als je in herstel iets behaald en vooral trots zijn op jezelf. Hoe ambivalent de stoornis ook is. Want het is keihard werken, en de gezonde jij (ik) mag trots zijn op hoe hard je werkt. Of dat eten is, het aankomen in gewicht of het aangaan van trauma’s of misschien een dag iets minder stappen zetten. Vier je successen klein of groot. En doe dat elke dag. Schrijf succes op. Hang ze als briefjes op de muur. 

Soms vergeten we de kleine successen die we behalen doordat we alleen maar gefocust zijn op het grote doel. Maar elk klein stapje vooruit, mag je vieren omarmen en trots op zijn. Je hebt er hard voor gewerkt, misschien zelfs gevochten. Omarm jezelf. Nu, hier in het heden, en wees lief voor het verleden. Sta soms even stil bij jezelf, en vraag: Hoe voel ik mij? En oordeel dan niet over hoe je je voelt. Dit mag positief en negatief zijn. Het is allemaal oke, alles mag er zijn.

LIEFS, Charlie

13 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *