BalanC Blog

‘Los van de labels’

Labels en hokjes. Dingen die nodig zijn om een behandeling te krijgen als je mentaal vastloopt in het leven. Labels die weergeven dat je het moeilijk hebt. Dat je niet weet hoe je je moet uiten. Dat er een angst is voor het onbekende of juist voor het bekende. Labels die niet bepalen wie je bent maar kunnen helpen om de juiste hulp te krijgen om dingen los te laten om te zijn zoals jij graag wilt zijn. Om licht en vrij te kunnen leven. Echter hoop ik dat er ooit een verschuiving zal plaats vinden, en dat hulp ook geboden kan worden zonder de labels.

Mijn eetstoornis is ontstaan als een vorm van vermijding. En vermijding is de grootste voedingsbron om een PTSS te laten groeien. Ik ontwikkelde mijn eetstoornis vanuit een zoektocht naar mijzelf maar ook een zoektocht om te vluchten van mijzelf. Daarnaast merkte ik dat het weinige eten me een goed gevoel gaf. Het verkleinen van mijzelf een gevoel van veiligheid gaf. Dat ik met sporten de aandacht in mijn lichaam kon verplaatsen. Of het gevoel van honger en leegte. Het was de pijn van spieren die branden of de blaren op mijn voeten, die beter voelde dan de pijnen in mijn lichaam die ik ‘niet kon verklaren’. Ik wilde niet voelen wat ik echt voelde. Het was net alsof alles zich constant herhaalde. Ook al was ik thuis en bleef ik daar, mijn gedachtes lieten mij tijdreizen naar de meest nare gebeurtenissen in mijn leven. 

Na een aantal jaar ging het niet meer. Ik zat zo verstrikt in de regels van de eetstoornis. Had zo veel dwangmatige trekken dat het niet meer te ontkennen was. Ik heb hulp gezocht op aandringen van mijn toenmalige vriend. Ik ben hem nog steeds dankbaar dat hij mij erop heeft gewezen dat ik niet meer gezond bezig was. Na een jaar waarin ik grotendeels op een wachtlijst stond en een aantal sessies had gehad met een psycholoog, ben ik op advies toch een kliniek ingegaan. Ik had rust en ruimte nodig om te herstellen. Het lukte mij niet om mijn drukke bestaan van werk en sociaal te combineren met herstel. 

In deze opname stond ik voor het eerst in mijn leven stil. Ik had niks omhanden behalve mijn gedachten, angsten en de behandeling. Ik ging er wel vol voor, en herstelde dus ook in gewicht. Iets wat ik toen ook graag wilde, ik wilde niet dat mensen aan mij konden zien dat het niet goed ging. Maar helaas bracht deze gewichtstoename zoveel meer dan alleen een gezond lichaam. Door het aankomen, kwam ik weer bij mijn gevoel. Ik kwam bij mijn verdriet of beter gezegd: ik kwam bij mijn trauma’s.

De nachten werden intenser door nachtmerries, de dagen zwaarder door paniek en herbelevingen en het vertrouwen in de wereld nam af. Aan het eind van deze opname kreeg ik het label PTSS. Na al die jaren onderdrukken, vermijden en ontkennen aan mijzelf, kwam het als een tsunami naar boven. Het volgende traject moest gaan beginnen. Niet herstellen van de eetstoornis, maar herstellen als mens. Als geheel. Ik wilde niet meer in behandeling, maar ik wist ook: Ik moet hier doorheen om het leven weer te kunnen leven in plaatst van constant overleven. 

Voor traumabehandeling heb ik toen meerdere wegen bewandeld. Eerst heb ik drie weken een opname bij het Sinai Centrum gehad. Ik denk dat ik mentaal nog niet klaar was voor deze behandeling, waardoor ik helaas niet de stappen heb kunnen zetten die ik hoopte te zetten. Omdat dit voor mij dus niet goed had gewerkt, ben ik door mijn behandelteam ook doorverwezen naar Psytrec. Een kortere opname dan het Sinai, maar wel intenser door het programma wat elke dag van s ’ochtends vroeg tot s ’avonds laat is en je elke dag exposure én EMDR-therapie hebt. 

Uiteindelijk heb ik Psytrec twee keer gedaan. De eerste keer twee maal 8 dagen op locatie en de tweede keer 4 dagen op locatie en 4 dagen online. Normaliter is Psytrec iets wat je maar één keer doorloopt, maar door een complicatie in de ‘eerste ronde’ mocht ik nog een keer terugkomen. Beide keren, was het zwaar. Het is ook zwaar om aan je trauma’s te werken. Maar ik heb er zoveel van geleerd en ik ben er zoveel sterker uitgekomen. 

De belangrijkste lessen die ik wil meegeven aan andere is: 

  1. Zeg of denk niet dat het te veel is of dat je het niet aan kan. Je hebt het zwaarste en naarste al overleefd. Het verwerken door middel van therapie (of door het zelf aan te gaan) gaat uiteindelijk zoveel meer opleveren. 
  2. Je hoort vaak: Het verleden is het verleden, daar verander je niks meer aan. En dat klopt. Maar als jij je in het hier en nu gevangen voelt door het verleden, is het iets waar je nu last van hebt en daaraan kan je wat doen. 
  3. Probeer je niet vast te houden aan je labels. Je bent niet eetstoornis of je PTSS of welk label je ooit hebt gekregen. Je bent een prachtig mens met misschien een zware rugzak maar je mag steen voor steen, op jouw tempo, de rugzak legen en ontdekken wie je bent. 
  4. Niet iedereen met PTSS heeft hetzelfde meegemaakt, maar voor mensen die te maken hebben gehad met seksueel geweld raad ik het boek: ‘Verlamd van angst’ van Agnes van Minne aan. Dit boek heeft mij ontzettend geholpen met het accepteren van mijn reacties en mijn gedrag.
  5. Ik liet het woord vermijding al eerder vallen. Maar alles wat je vermijdt met betrekking tot de eetstoornis of PTSS houdt het hele probleem in stand. Je moet je lichaam en geest leren dat het veilig is en dat het goed is. Dat kan alleen door de testen of je angstige verwachtingen uitkomen of niet. Door je angsten juist aan te gaan.
  6. Als laatste wil ik je graag iets meegeven wat ook in het boek van Agnes van Minne naar voren komt. Het is niet jouw schuld. Als jij een traumatische ervaring hebt meegemaakt door het toedoen van iemand anders, is die persoon de enige schuldige. Door dit in te zien kruip je niet in een slachtoffer rol (een titel die naar mijn mening verkeerd kan worden geïnterpreteerd als je echt slachtoffer bent). Je gaat in de rol van kracht staan. Je gaat voor jezelf opstaan zoals je dat wellicht wel voor vrienden doet. Bij deze, je mag dit ook voor jezelf doen. 

Ik hoop dat mijn verhaal jou kan helpen om in te zien dat het aangaan van al je angsten en nare dingen zwaar is maar niet onmogelijk. Het gaat je uiteindelijk helpen om vrijer te kunnen leven. Je bent zo sterk, je bent zo krachtig. Zet jezelf in die kracht en ga het allemaal aan. Je bent niet je labels of wat jou ooit is overkomen. Je bent een mooi, lief en goed mens. Gun jezelf de wereld. Gun jezelf de liefde. Ik gun het mijzelf nu ook, en dat voelt als een waanzinnige bevrijding. 

Liefs, Charlie 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *