BalanC Blog

‘Victim blaming’

Een heftig onderwerp, eigenlijk stom dat ik deze blog begin met die woorden. Maar het is een heftig onderwerp, een onderwerp waar we het liefst ons nek voor omdraaien. Een onderwerp waarvan we denken: ‘Maar dat gebeurt mij niet’ of ‘dat zal mijn dochter, zus, vriendin nooit overkomen.’ Maar in Nederland maakt 1 op de 5 vrouwen in haar leven een vorm van seksueel geweld mee. Bij mannen ligt dit op 1 op de 15. Waarom denken we dan toch massaal als de gedachtes hierboven geschreven?

In mijn eigen leven heb ik hier helaas wel te maken mee gehad. Iets wat ik jarenlang geheim heb gehouden. Ik vond het mijn eigen schuld, ik durfde het niet te vertellen, ik schaamde mij ervoor en ik dacht heel lang: ‘ach, dat is het verleden, daar verander je niks meer aan.  Als ik het negeer, is het ook niet gebeurt.’ Ik ben er nu achter, dat het wegstoppen van traumatische gebeurtenissen niet bevorderlijk is voor je mentale gezondheid. Dat ze zoals een boemerang terug zullen keren, omdat je toch je gedrag aanpast en omdat het trauma zich opslaat in je lichaam.

Als ik wist dat ik er over kon praten, of als ik het had gedurfd, had ik dat misschien eerder gedaan. Ik wou dat mensen hier opener over waren, zodat ik mij minder alleen voelde. Nu ik verder ben in mijn herstel, heb ik besloten om in ieder geval mijn verhaal te delen. Misschien helpt het een ander om zich ook uit te spreken, en anders hoop ik dat ik mijzelf nog meer heel, door hier open over te schrijven.

Herstellen na seksueel geweld
In mijn herstel van PTSS heb ik het boek: ‘verlamd van angst’ van Agnes van Minne gelezen. In deze blog zal ik een aantal keer naar dit boek verwijzen, maar mijn eerste grote tip voor eigenlijk iedereen: Lees dit boek. Het helpt slachtoffers, naasten maar ik denk ook de kijk op seksueel misbruik voor mensen die hier nooit mee zijn geconfronteerd. 

Er zijn vooral nog heel veel misvattingen over seksueel geweld. Dit komt doordat er weinig bekend is over de overlevingsreacties die mensen kunnen hebben. Na seksueel geweld, komen schuldgevoelens vaak voor. ‘Waarom heb ik niets gezegd? Waarom heb ik niet gevochten?’ Wat ook vaak gebeurt, is dat andere je verwijten dat je je niet hebt verzet, of dat je het hebt uitgelokt, of dat je eerder iets had moeten zeggen. Maar waarom doen we dit? Waarom zijn we zo streng of hard als iemand pijn heeft? In het boek van Agnes van Minne, benoemt zij dat het een functie van zelfbescherming is. We geven vaak het slachtoffer de schuld om zelf het veilige gevoel te houden, dat ‘mij’ dit niet overkomt, omdat we immers heel anders zouden reageren. 

Het RAAK principe
Een van de meest indrukmakende anekdotes in het boek gaat over de overeenkomst tussen seksueel geweld en ander geweld. Tijdens een onderzoek uit 2015 gaven overvallers aan dat ze vooral geweld gebruiken als slachtoffer niet meewerkte, of in andere woorden: zich verzetten tegen de dader. De politie adviseert burgers dan ook om bij overvallen te reageren volgens het RAAK principe. ‘Rustig blijven, accepteren situatie, afgeven van geld, kijken hoe de dader eruitziet. De overlevingsreactie vrede bewaren is dus uit lijfsbehoud de beste optie.

Bij seksueel geweld, roept deze overlevingsreactie echter veel discussie op. ‘Heb je je niet verzet? Dan wilde het misschien zelf wel…oh maar dan is het geen echte verkrachting.’ Het zou bij niemand opkomen na een overval waarbij de caissière het geld geeft, om vervolgens te zeggen: ‘Heb je je niet verzet? Dan wilde het misschien zelf wel…oh maar dan is het geen echte overval’. Het meewerken of gehoorzame is een reactie uit je reptielen brein waar je geen controle overhebt, het is DE manier om er met zo min mogelijk pijn van af te komen.

Na seksueel misbruik is er vaak veel verwijt naar het slachtoffer. Iemand is slachtoffer geworden van andermans daden. Ook gebeurt het vaak, dat slachtoffers dit schuldgevoel zichzelf opleggen. Niet eens door reacties van andere, maar door het invullen van de gedachtes van andere. Laten we met elkaar het ‘taboe’ op dit onderwerp eraf halen. Het is nooit de schuld van het slachtoffer, die kiest er niet voor dat iemand zijn of haar grenzen overgaat. En in wat voor mate iemand seksueel geweld ook meemaakt, het enige wat die persoon nodig heeft is liefde, een arm om zich heen, gehoord worden en nogmaals; liefde.

Liefs,
Charlie 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *