BalanC Blog

‘Wanneer ben je hersteld?’

Hersteld zijn van een eetstoornis. Het ultieme doel. Maar ik kom er steeds meer achter dat herstellen van een psychische aandoening niet echt tastbaar is. Er zijn dingen die door behandeling en verandering echt beter gaan. Maar wanneer ben je hersteld? Wanneer ga je het leven weer leven? Is het een kwestie van proberen en kijken of het lukt? Of moet je het label ‘hersteld’ krijgen van een psycholoog of psychiater? 

Proberen en lukken, sowieso twee woorden die lastig zijn binnen herstel als je het mij vraagt. Want herstellen is veranderen, en veranderen is doen in het hier en nu. De enige manier om te herstellen is door te doen. Voor mij helpt het ontzettend dat ik mijn herstel deel. Dat ik open ben over waar ik tegenaan loop en dat ik kan delen wat er in mijn hoofd omgaat. Door dat te doen, merk ik dat ik een deel van de schaamte loslaat. Een deel van het geheim vasthouden valt weg. Door het open te breken, te verdragen en vermijding los te laten, merk ik dat ik stappen kan zetten. Stappen richting het leven, stappen richting zijn wie ik ben en wat ik wil zijn. 

Laatst had ik een afspraak met iemand, iemand die mij gaat helpen met een leuk project waar ik mee bezig ben (hier binnenkort meer over!). Ik heb in grote lijnen mijn verhaal verteld. Verteld dat ik aan het herstellen ben, verteld over mijn PTSS en hoe de eetstoornis daarmee hand in hand gaat. Ik merkte dat ik het lastig vond om te zeggen: Ik heb anorexia of ik had anorexia? Want wanneer is het tijd om te zeggen dat je het had? Wanneer ben je hersteld? 

PTSS is daarin makkelijker te meten, er is een redelijk duidelijke test. Deze test wordt het Klinisch Interview PTTS (KIP) genoemd. Op basis van een reeks vragen kan bepaald worden of je nog PTSS hebt of niet meer. Maar met een co morbide aandoening als anorexia is dat lastiger te zeggen. Ja, ik eet regelmatig maar er zijn ook dagen dat dat minder gaat. En dan niet per se doordat de ‘stem’ in mijn hoofd het niet toelaat, maar omdat lichamelijk dan zoveel last heb door PTSS-klachten, het niet mogelijk is om te eten. 

Zoals ik als eens schreef in het blog: ‘het gaat goed’. Gaan sommige dingen echt beter! Ik doorbreek eetregels, ben vrijer in het eten met andere. Daarnaast eet ik meer producten die ik eerst als verboden zag. Aan de andere kant, moet ik nog een stuk herstellen in gewicht…Ik noem dat tegenwoordig aankomen. Want herstellen in gewicht is allesbehalve herstellen van een eetstoornis. En binnen traumatherapie heb ik geleerd: ‘het beestje gewoon bij zijn naam noemen’. Het is zeker onderdeel van. Het is nodig om ‘gezond’ te zijn en het is nodig om logisch te kunnen nadenken. Om goed overwogen keuzes te kunnen maken en om te voelen hoe je je echt voelt.

Dat maakt dat aankomen ook zo lastig. In mijn geval ben ik niet per se bang dat ik mijn lichaam niet accepteer als ik meer weeg. Ik ben bang dat alle nare gevoelens nog harder naar boven komen. Bang dat ik mij nog onveiliger voel en dat ik dat niet aan kan. Maar de les die ik steeds weer leer is: ik kan het wel aan. In het afgelopen jaar, heb ik onwijs veel veerkracht getoond en gedurfd om kwetsbaar te zijn. Ik wel ben is vrijer. Ik ben vrolijker en ik ben open. En dat is mij op dit moment misschien net zoveel waard als volledig hersteld zijn.

Ik heb jaren geworsteld met alle narigheid, dus herstellen kost ook tijd. Die tijd geven is lastig maar ik gun mijzelf dat wel. Doe jij dat ook? Ben jij blij met de stappen die je wel zet in de goede richting? Wanneer denk jij jezelf hersteld te noemen? Ik ben erg benieuwd naar jullie kijk op herstel. 

Liefs, Charlie 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *